Zelfstandig leven? Dochterlief, dat mag je vergeten! Afdrukken E-mailadres
AddThis Social Bookmark Button

Kijk mama, kijk papa, ik kan het. Tranen springen in je ogen bij die eerste stapjes, de eerste woordjes, fietsen zonder die extra steuntjes, … Maar helaas, het is niet alle kinderen gegeven.

Neem nu de tweejarige Emma. Zij lijdt aan een ziekte waardoor ze niet zelfstandig haar armen kan bewegen. Een eerste keer zelf een hapje eten? Cadeaupapier met groot enthousiasme openrijten? Voor de eerste keer zelf de nieuwjaarsbrieven schrijven? Ik hoor het een gebroken ouderstem al zeggen: “We zullen je moeten helpen Emma”,

Maar dat is dan buiten de materiaalkunde gerekend. Ik kan me het zo voor de ogen halen. Apetrots stelt ze vast dat ze een armpje kan bewegen en … dat tweede ook? Ongelovig begint het experimenteren: een eerste streep met het kleurpotlood; dat eerste hapje “ikke zelf doen” eten – het smossen hoort erbij; een eerste snoepje zelf in de mond steken – dat smaakt naar meer; en de eerste pennenstreek – mooi hé? En voor de ouders een al even mooi moment … de eerste knuffel die ze helemaal zelfstandig heeft gegeven.

Haar held: “Mijn magische armen”.

En die magie is er gekomen dankzij een fantastisch ingenieur die de mogelijkheden van de moderne materiaalkunde heeft gezien, die besefte dat het driedimensionaal printen aan Emma krachtige armen en dus vleugels voor vele mogelijkheden in het leven kan geven.

Een prachtig voorbeeld van hoe materialen nieuwe mogelijkheden genereren en kracht geven,  hoe materiaalkundig ingenieurs wereldwijd dromen verleggen en helpen vorm geven. De krop zit in mijn keel … de beelden zullen het nu wel overnemen …

 

 

 

 
NederlandsEnglish