Onze blog
Passie in alle dimensies Afdrukken E-mailadres
AddThis Social Bookmark Button

Een krop in mijn keel was mijn deel. Vele kunstvormen prikkelden mijn netvliezen en, al was er geen muzikant, cd-speler, computer of iPod in de buurt, de prachtige muziek van harpiste Anneleen Lenaerts streelde mijn oren.

Harpiste_Anneleen_Lenaerts_copyright_Lieven_Dirckx

Een mix van positieve emoties doorspoelde mij toen ik deze foto zag. In de eerste plaats omwille van het genoegen dat ik Anneleen heb mogen zien evolueren van een bescheiden klein meisje dat heerlijke klanken toverde uit haar Ierse harpje, over multiwinnares van vele wedstrijden en een naar meer smakende solomatinee in het Paleis voor Schone Kunsten, tot een Leading Lady, eerste harpiste van de Wiener Philharmoniker. Dat parcours is te danken aan veel talent en een gezonde portie levenslust, maar minstens evenveel aan haar gouden handen en … een ongelooflijk muzikaal hart.

Ik moet echter eerlijk bekennen dat de foto voor mij ook een aantal mooie bijkomstigheden omvat, bijkomstigheden die naast Anneleen verbleken, maar die door mijn ingenieurshart nu eenmaal niet zijn te bezweren. De foto - een realisatie van Lieven Dirckx - is een kunstwerk van compositie, belichting en fotografisch talent, maar evenzeer een illustratie van de diverse rol die materialen spelen in onze maatschappij, toen en nu. De robuustheid van een stoommachine van de vroegere steenkoolmijn van Winterslag – nu cultuurcentrum C-mine – contrasteert met de fijne elegantie van de harp. Maar ondanks het contrast hebben zij ook veel gemeenschappelijk: staal, gietstukken, een klankkast.

ChainsDe stoommotor bevat vele stalen onderdelen… De snaren in het basregister van de harp zijn volledig of deels van staal,

De stoommotor bevat geluidsdempers… De muziek van de harp wordt mee gevormd en uitgedragen door de prachtige houten klankkast.

En de stoommotor bevat vele gietijzeren onderdelen… Binnen in de harp zit een superfijne, via pedalen bediende mechaniek waarin verschillende van metaal gegoten en mechanisch nabewerkte onderdeeltjes zijn vervat.

Ver gezocht, zegt u? Toch niet. Ook materiaalkunde kan grote emoties creëren. Het is dankzij de materiaalkunde dat wij kunnen leven, dat wij energie kunnen produceren, dat wij instrumenten kunnen creëren die toelaten prachtige muziek te genereren, materiaalkunde is zelfs onontbeerlijk om onze welvaartsstaat te beheersen. Maar eerlijk toegegeven, materiaalkunde kan niet alles. De stoommachine kon niet werken als de mens haar niet voedde met hout of kolen. De harp is niets als zij niet wordt bespeeld, getokkeld en gestreeld door mensen zoals Anneleen, door vele muzikanten die er hun hart in leggen en het hart van hun toehoorder beroeren. Er zijn vele Annelenen die met een enorme inzet het mooiste in de wereld met ons delen: hun glimlach en passie voor het leven.

 

Frans Vos

Zaakvoerder Materials Consult

 

Met bijzondere dank aan Anneleen Lenaerts en Lieven Dirckx voor hun toestemming om de foto van Anneleen hier te mogen publiceren.

De foto van Anneleen en de tekst zijn auteursrechterlijk beschermd en mogen enkel worden gebruikt en/of gereproduceerd mits uitdrukkelijke schriftelijk toestemming van Anneleen Lenaerts en

© foto: Lieven Dirckx

© tekst: Frans Vos

 

 

 
De geheimen van een koffiefilter Afdrukken E-mailadres
AddThis Social Bookmark Button

Kop_koffie

Ik moest het zonet nog maar eens erkennen: fascinatie kan ver gaan. Wat voor de ene banaal is, is voor de andere een merkwaardig hoogtepunt van intens genot. Neem nu het kopje koffie dat ik dadelijk ga drinken, ontstaan dankzij heet water uit mijn waterkoker dat ik door een oerdegelijke koffiefilter heb gegoten; niet van een klassieke koffiemachine, maar wel zo één uit een doos van 10 plastic tonnetjes met een bodempje van enkele filterpapiertjes, waartussen dan de gemalen koffiebonen klaar zitten om hun zinnenprikkelende aroma’s vrij te geven.

Als het tonnetje tot aan de rand is gevuld met het langzaam doorsijpelende water, hoort een energiebewust gastronoom ook het plastic dekseltje op het tonnetje te plaatsen, opdat het eindresultaat een overheerlijke en ‘hete’ koffie zou zijn. Wat zou er nu zo fascinerend aan een plastic dekseltje kunnen zijn?

Lees het vervolg op www.bulkonline.be

 
Mijn hoed af voor Carl Afdrukken E-mailadres
AddThis Social Bookmark Button

Hat_offLurkend van een heerlijk kopje koffie luister ik naar het relaas van Carl, een bulktransporteur. Hij is al vele jaren actief zonder noemenswaardige ongevallen, maar plots heeft het noodlot toegeslagen. Tijdens het hijsen van een container is een ketting gebroken, met onnoemelijk menselijk leed tot gevolg. De heerlijkheid van mijn kopje koffie wordt plots slechts een minuscuul detail.

De draagwijdte van een dergelijk ongeval is niet te overzien. In de eerste plaats natuurlijk de medische en morele steun die spontaan wordt gegeven aan het slachtoffer en zijn familie, aan zijn werkmakkers en allen die er nood aan hebben.

En dan op zoek naar de oorzaak … of oorzaken; de verzekeringen komen kijken, arbeidsinspectie, de eigen veiligheidsdienst enz. Wat me in ons gesprek nog het meest frappeerde, was echter niet de vraag naar de technische oorzaak op zich - die zouden we wel vinden - maar vooral de openheid en moed van Carl, die het aandurfde om de faalbaarheid van de mens – over alle geledingen van het bedrijf en ver daarbuiten – als primaire oorzaak van het accident naar voor te schuiven.

Lees het vervolg op www.bulkonline.be

 

 
Een oplossing voor het verkeersinfarct Afdrukken E-mailadres
AddThis Social Bookmark Button

file

“De havens van Antwerpen en Rotterdam voorzien in de toekomst extra mogelijkheden voor pijplijntransport, ook tussen beide havens”. “In de Eemsdelta moet een heuse buizenzone - waarin tot 20 leidingen langs elkaar lopen in eenzelfde ondergrondse zone - Eemshaven als haven met grote diepgang verbinden met Delfzijl als groeiende zone voor chemische industrie”. Het waren beloftevolle beloftes die ik enige tijd geleden mocht optekenen tijdens een Gildedag van het Buisleiding Industrie Gilde.

Tot mijn grote verbazing bleken voorgaande projecten echter 100% voorbehouden voor gas- en vloeistoftransporten, waarbij geen enkele kubieke millimeter was voorzien voor transport van bulkgoederen, lees: containers, steenkolen, ertsen, poeders enz. Het argument: “niet rendabel”.

Niet rendabel zegt u? Vanuit het puur economische standpunt van de individuele havens kan dat misschien opgaan, maar met de immer stilstaande Antwerpse en Rotterdamse ring en de dichtslibbende E19/A16 tussen Antwerpen en Rotterdam als kritisch verkeersinfarct wordt daarbij blijkbaar geen rekening gehouden. Nochtans is de economische kost van files meer en meer desastreus aan het worden in onze vlakke landen. En wat gezegd over de maatschappelijke en ecologische kost? “Dat is een kost die de overheden moeten dragen” klinkt het dan in koor vanuit de havenbedrijven. Is het misschien niet eerder een gedeelde verantwoordelijkheid? Een toe te juichen groei van de havens leidt immers onvermijdelijk tot verdere congestie van onze auto-, water- en spoorwegen. De havens blijken daarbij vooral te mikken op een uitbreiding van het transport over water en over het spoor, daarbij de fileproblematiek, ons milieu en onze verkeersstress compleet negerend. Is dat maatschappelijk verantwoord ondernemen? 

Enfin … ik ben geen verkeersdeskundige en heb van planologie geen kaas gegeten, maar toch … als materiaaldeskundige weet ik wel dat pijpleidingen heel wat meer kunnen dan gassen en vloeistoffen transporteren. Technisch zijn er quasi geen belemmeringen om ook bulkgoederen ondergronds te transporteren. Neem nu bv. de Scheldelaan, een belangrijke verkeersader doorheen het Antwerps havengebied. Die Scheldelaan is dringend aan vernieuwing toe. Waarom dan niet onmiddellijk er een betonnen koker onder steken met geautomatiseerde systemen voor het transport van bv. containers en andere bulkgoederen? Nog een idee: ondergrondse shuttles die de vele arbeiders vanuit treinstations en randparkings naar de bedrijven brengen; vergelijk het met de vele shuttlediensten die luchthaventerminals verbinden. Voor die 10 à 15 minuten moet dat toch kunnen? Als je dan bovengronds transport tot het noodzakelijke minimum beperkt, zou er ruimte vrijkomen voor nieuwe bedrijven – dus economie – en … extra groen.

Beste havenbedrijven “en” overheden, als u nu eens niet alleen de economische, maar ook de ecologische en maatschappelijke kost in overweging zou nemen, dan zou u ons tenminste op een correcte, doordachte en maatschappelijke verantwoorde wijze kunnen informeren. Ondergronds bulktransport biedt veel meer economische mogelijkheden dan dat u nu laat uitschijnen, de duurzame samenleving en onze gezondheid – dus onze economische prestaties – zullen er bovengronds alleen maar wel bij varen.

Dr. ir. Frans Vos

Zaakvoerder Materials Consult bvba

 
<< Start < Vorige 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 Volgende > Einde >>

Pagina 8 van 12
NederlandsEnglish