De ruimte aan een zijden draadje Afdrukken E-mailadres
AddThis Social Bookmark Button

De brug over de San Francisco baai, de imposante containerschepen in de Antwerpse haven, de enorme liften die hen in- en uitladen, de verankering van boorplatformen of de gigantische scheepslift van Strépy, ze hebben allemaal één ding gemeen: trekkabels. Ze houden zaken op hun plaats of ze zorgen dat goederen en personen een verdieping hoger of lager geraken. Ze zijn van alle tijden en van allerhande materialen.

Ooit begon het met touwen uit hennep of vlas. Nu worden de courant gekende kabels vervaardigd uit staal of synthetische materialen zoals nylon, aramide (Kevlar) of de supervezel Dyneema. En nog is het allemaal niet sterk genoeg.

Er zijn toepassingen waar we alleen maar van kunnen dromen … als we “nano” gaan. Koolstofnanobuisjes zijn de nieuwe grondstof voor nog sterkere kabels.

Het ultieme doel: de ruimte; een lift naar de ruimte. Dankzij het bestaan van geostationaire banen zou het theoretisch mogelijk zijn; een satelliet in een geostationaire baan blijft continu boven hetzelfde aardpunt zweven en zou als verankeringpunt tussen aarde en ruimte kunnen dienen. Bovendien zou een ruimtelift veel goedkoper zijn dan de huidige manier van ruimtereizen. “Een droom van wilde fantasten” hoor ik sommigen zeggen. Het is echter dichterbij dan u denkt: de eerste stappen naar de ruimtelift zijn al gezet. De ruimtelift-competitie bestaat.

Voor wie twijfelt aan onze geloofwaardigheid … bij deze een gekende referentie.

Nog meer info vind je op de website van de NASA.

 

 

 
NederlandsEnglish